Friday, December 25, 2009

The Tamil Homeland

     The Tamils are an ancient people. Their history had its beginnings in the rich alluvial plains near the southern extremity of peninsular India which included the land mass known as the island of Sri Lanka today. The island's plant and animal life (including the presence of elephants) evidence the earlier land connection with the Indian sub continent. So too do satellite photographs which show the submerged 'land bridge' between Dhanuskodi on the south east of the Indian sub-continent and Mannar in the north west of the island                                                                                                                                                      

 Some researchers have concluded that it was during the period 6000 B.C. to 3000 B.C. that the island separated from the Indian sub continent and the narrow strip of shallow water known today as the Palk Straits (named after Robert Palk, who was a governor of Madras Presidency (1755-1763) under the British Raj) came into existence.

View of Rameswaram in Tamil Nadu from Talaimannar in Tamil Eelam

Indus Civilisation

Many Tamils trace their origins to the people of Mohenjodaro in the Indus Valley around 6000 years before the birth of Christ. There is, however, a need for further systematic study of the history of the early Tamils and proto Tamils.

"Dravidians, whose descendents still live in Southern India, established the first city communities, in the Indus valley, introduced irrigation schemes, developed pottery and evolved a well ordered system of government." (Reader's Digest Great World Atlas, 1970)

Clyde Ahmad Winters, who has written extensively on Dravidian origins commented:

"Archaeological and linguistic evidence indicates that the Dravidians were the founders of the Harappan culture which extended from the Indus Valley through northeastern Afghanistan, on into Turkestan. The Harappan civilization existed from 2600-1700 BC. The Harappan civilization was twice the size the Old Kingdom of Egypt. In addition to trade relations with Mesopotamia and Iran, the Harappan city states also had active trade relations with the Central Asian peoples."

He has also explored the question whether the Dravidians were of African origin. (Winters, Clyde Ahmad, "Are Dravidians of African Origin", P.Second ISAS,1980 - Hong Kong:Asian Research Service, 1981 - pages 789- 807) Other useful web pages on the Indus civilisation (suggested by Dr.Jude Sooriyajeevan of the National Research Council, Canada) include the Indus Dictionary.

At the same time, the Aryan/Dravidian divide in India and the 'Aryan Invasion Theory' itself has come under attack by some modern day historians. (see also Sarasvati-Sindhu civilisation; 'Hinduism: Native or Alien to India')

Professor Klaus Klostermaier in 'Questioning the Aryan Invasion Theory and Revising Ancient Indian History' commented:

"India had a tradition of learning and scholarship much older and vaster than the European countries that, from the sixteenth century onwards, became its political masters. Indian scholars are rewriting the history of India today. One of the major points of revision concerns the so called 'Aryan invasion theory', often referred to as 'colonial-missionary', implying that it was the brainchild of conquerors of foreign colonies who could not but imagine that all higher culture had to come from outside 'backward' India, and who likewise assumed that a religion could only spread through a politically supported missionary effort.

While not buying into the more sinister version of this revision, which accuses the inventors of the Aryan invasion theory of malice and cynicism, there is no doubt that early European attempts to explain the presence of Indians in India had much to with the commonly held Biblical belief that humankind originated from one pair of humans - Adam and Eve to be precise ..."

Hinduism Today concluded in Rewriting Indian History - Hindu Timeline:

"Although lacking supporting scientific evidence, this (Aryan Invasion) theory, and the alleged Aryan-Dravidian racial split, was accepted and promulgated as fact for three main reasons. It provided a convenient precedent for Christian British subjugation of India. It reconciled ancient Indian civilisation and religious scripture with the 4000 bce Biblical date of Creation. It created division and conflict between the peoples of India, making them vulnerable to conversion by Christian missionaries."

"Scholars today of both East and West believe the Rig Veda people who called themselves Aryan were indigenous to India, and there never was an Aryan invasion. The languages of India have been shown to share common ancestry in ancient Sanskrit and Tamil. Even these two apparently unrelated languages, according to current "super-family" research, have a common origin: an ancient language dubbed Nostratic."





இலக்கியங்களில் ‘செந்நெல்’ எனும் சொல்லையே மிகுதியாகக் காண்கிறோம். ஒருவேளை இது தரத்தில் சிறந்ததாக இருக்கலாம். சிலம்பு ‘ஐவனம்’ என்னும் நெல்லைப் பற்றிக் கூறுகிறது. வெண்மை நிறம் கொண்ட இவ்வகை நெல் மலைச்சாரலில் விளைந்ததாம். பாரி ஆண்ட பிரதேசத்தில் மூங்கில் நெல் விளைந்ததாகக் கபிலர் பாடுகிறார்.மங்கல விழாக்களில் நெல் தூவி வாழ்த்துவது தமிழர் மரபு; தற்போது அட்சதை தூவுகிறோம்.

நெல் விளையும் நிலப்பரப்பை வயல் என்றும், பிற பயிர்கள் விளையுமிடத்தைக் கொல்லை என்றும் குறிப்பது மரபு - (எ கா) சோளக் கொல்லை, இஞ்சிக் கொல்லை, மஞ்சள் கொல்லை, பருத்திக் கொல்லை.

காலணி அணிந்து கொண்டு வயலில் இறங்க மாட்டார்கள்; நாற்று நடும்போதும், கதிர் அறுக்கும் போதும் பெண்கள் குலவை இடுவர். நெற்பயிர் பால்கட்டி நிற்கும்போது வயலிலிருந்து ஒருவித நறுமணம் வீசும். நெல்லால் சரம் சரமாக மாலை கட்டுவதும், நெற்கதிர்களை நேர்த்தியாகப் பின்னி வீட்டு முகப்புகளில் தொங்க விடுவதும் தமிழ் மரபு. நெல்லை அரை வேக்காடாக அவிப்பதற்குப் புழுக்குதல் என்று பெயர்; நெல் வேகும்போது நறுமணம் பரவும்.

பாரதத்தில் நான்கு லக்ஷம் நெல்வகைகள் இருந்ததாக Dr.R.H. Richaria கூறியுள்ளார். ஒரு நாளைக்கு ஒரு ரகம் உண்ணக் கிடைத்தாலும் மனித ஆயுளில் சுவைத்து மாளாது.

கார் நெல் , மணக்கத்தை , வாலான் , கருங்குறவை , ஈர்க்குச் சம்பா , புழுகுச் சம்பா , கைவரைச் சம்பா , செஞ்சம்பா , கல்லுண்டைச் சம்பா , குண்டுச் சம்பா , மல்லிகைச் சம்பா , இலுப்பைப் பூச்சம்பா , மணிச்

சம்பா , வளைதடிச் சம்பா , கோரைச் சம்பா , குறுஞ் சம்பா , மிளகுச் சம்பா , சீரகச் சம்பா ,கிச்சிலிச் சம்பா, காளான் சம்பா , மைச் சம்பா , கோடைச் சம்பா , காடைச் சம்பா , குன்றிமணிச் சம்பா, கலிங்கச்சம்பா, குறுஞ்சம்பா, குன்றிமணிச்சம்பா, அன்னமழகி, சொர்ணவல்லி போன்றவை நெல்லின் பல ரகங்கள்.

பாஸ்மதி போன்ற உயர் ரகத்தைச் சேர்ந்தது தமிழகத்தின் சீரகச் சம்பா; கலிங்கச் சம்பா ஒரிசா மாநிலத்திலிருந்து தமிழகம் வந்ததாக ஆய்வாளர் தெரிவிக்கின்றனர். நெல்லை மாவட்டத்தில் ‘யானைக் கொம்பன்’ ரகம் மிகவும் புகழ் பெற்றது, அது சன்ன ரகம். ’குலை வாழை’ ரகம் பலகாரங்களுக்கு ஏற்றது.குலை வாழை பற்றி அமரர் கல்கி எழுதியுள்ளார். சம்பா அரிசியை இல்லங்களில் நிவேதனம் செய்ய உபயோகிப்பர்; அது செந்நிறத்தில் சுவையாக இருக்கும். சம்பா அரிசி மாவால் செய்யப்படும் புட்டு சுவையாக இருக்கும் என்பர். நெல்லை மணலோடு சட்டியில் வறுத்து நெல் பொரி தயார் செய்வர்.

சம்பா அரிசிச் சோறு நீரிழிவு நோய்க்கு நல்ல மருந்து. பாரம்பரிய நெல்வகைகள் உணவாக மட்டுமின்றி, நோய் தீர்க்கும் மருந்தாகவும் பயன்பட்டன. அகத்தியர் குணபாடத்தில் அரிசியால் ஏற்படும் நன்மைகளைக் காண்கிறோம்; ஆனால் கைக்குத்தல் அரிசிதான் ஆரோக்யம் தர வல்லது. தவிடு கால்நடைகளுக்கு உணவாகும்; தவிட்டிலிருந்து எண்ணெயும் தயாரிக்கலாம். உமி வரட்டியோடு சேர்ந்து எரி பொருளாகும்; அல்லது வயலுக்கு எருவாகும்.

தமிழகத்தில் பாரம்பரியமாகப் புழக்கத்தில் இருந்து, தற்போது அருகி வரும் மடு முழுங்கி, மாப்பிள்ளைச் சம்பா, 60ம் குறுவை போன்ற சில ரகங்கள் பற்றி -

மடு முழுங்கி: இந்த நெல் ரகத்தை ஆறு, குளம், ஏரிகளில் வறட்சிக் காலங்களில் தூவி விடுவர். மழை பெய்தபின் நீர் நிலைகளில் இது முளைத்து விடும். தண்ணீர் எவ்வளவு இருந்தாலும் அந்த மட்டத்திற்குக் கதிர் வளர்ந்து மேலே நிற்கும். பரிசலில் சென்று கதிர் அறுப்பார்கள். இதன் வயது 180 நாள்கள்.

மாப்பிள்ளைச் சம்பா: இது நல்ல ஊட்டச்சத்து மிக்க நெல் ரகமாகும். இதைச் சாப்பிட்டால் புது மணமகனுக்குள்ள வலிமை உண்டாகும். இந்த அரிசி சாப்பிட்டவர்கள் கிராமங்களில் இளவட்டக் கல்லைத் தூக்கவும், காளை மாடுகளை அடக்கவும் செய்வர். இதன் அறுவடைக்காலம் 180 நாள்.

60ம் குறுவை: இது 60 நாளில் அறுவடைக்கு வந்து விடும். இந்த நெல்லைக் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் மட்டும் சில இடங்களில் பயிரிடுகின்றனர்.

இதே போல் பாரம்பரியமாகப் பயன்படுத்தி வந்த கருங்குறுவை, சீரகச் சம்பா, கொத்தமல்லிச் சம்பா, காட்டுயானம்,ஒற்றியடையான், நவ்ரா ஆகிய நெல் வகைகள் அழிந்து விட்டன. இவை நார்ச் சத்துக் கொண்டதாகச் செந்நிறத்தில் காணப்படும். இவ்வகை அரிசிகள் ஜீரண சக்தியையும், நோய் எதிர்ப்பு சக்தியையும் தருவன. மேலும் இந்த மரபுசார் வகைகள் இயற்கை உரங்களைத்தான் ஏற்றுக் கொள்ளும்; ரசாயன உரங்களை ஏற்றுக் கொள்ளாது. இவற்றின் காலம் 60 நாள் முதல் 180 நாள்கள்; இவை தற்போது அழிந்து வருகின்றன.

கொல்லி மலைச் சாரலில் மூங்கில் நெல்விளைகிறது. ‘Wild Rice’ என்னும் ரகம் இருப்பதாகவும் தெரிகிறது.

ஆழ்நீர் நெல் சாகுபடி என்று ஒரு முறை உள்ளது; பிலிப்பைன்ஸ், தாய்லாந்த், மியன்மர் போன்ற நாடுகளில் அதிகம். இந்தியாவின் கடலோரம் உள்ள சில தாழ்வான நிலப்பகுதிகளிலும் செய்யப்படுகிறது. கேரளாவில் ஆலப்புழை,எர்ணாகுளம், திருச்சூர் பகுதிகளில் அப்படி செய்யப்படும் சாகுபடிக்கு ’பொக்காலி நெல்’ என்று பெயர். வங்காளத்திலும் இம்முறை உள்ளது.

ஜீவாமிர்தக்கரைசல் மூலம் நீர்த்தேவையைக் குறைக்கும் வேளாண் நுட்பங்களையும் தமிழகத்தில் கடைப்பிடிக்கத் தொடங்கியுள்ளனர்; தற்போது Zero Budget இயற்கை வேளாண்மை சூடு பிடித்து வருகிறது.

வங்க தேசக் கண்டுபிடிப்பான Swarna-Sub1 நெல் ரகம் வெகுகாலம் நீரில் மூழ்கினாலும் அழுகாத தன்மை கொண்டது. VRI 1 என்னும் ரகம் 70-75 நாட்களுக்குள் அறுவடைக்கு வந்துவிடுகிறது. புரதச் சத்து மிக்க அரிசி வகைகளைக் கண்டறிவதில் அறிவியலார் மேற்கொண்டு வரும் முயற்சிகளைப் பாராட்ட வேண்டும்; இவ்வகை ரகங்கள் விளைந்தால் பின்தங்கிய நாடுகளில் காணப்படும் சத்துக் குறைபாடு நீங்க வழி பிறக்கும்.

நெல்லை விளைவிப்பதில் காலம் காலமாக விவசாயிகள் எதிர் கொள்ளும் இடையூறுகள் ! எழுதி மாளாது. பல புதிய ரகங்கள் பசுமைப் புரட்சிக்குப்பின் விளைச்சலைத் தந்துள்ளன என்றாலும் எண்ணற்ற அரிய நெல்வகைகள் காணாமல் போனது ஒரு பேரிழப்பே.

ஆன்மிகத்தில் நெல் –

நெல்லை மழையிலிருந்து காத்தார் நெல்வேலி நாதர்;

சுந்தரருக்காகக் குண்டையூர்க் கிழாரின் வாயிலாக நெல்

அனுப்பினாரம் இறைவன்.

ஒரு நெல்மணி மழிசைப் பிரானின் பேரறிவை உலகறியச் செய்தது. கீழே கிடந்த கருநிற நெல்லை நகத்தால் கிழித்து மறை ஓதியவர்கள் விட்ட இடத்தைக் குறிப்பால் உணர்த்தினார் திரு மழிசைப்பிரான்.

நெல்லின் பெயரில் ‘பஹுவ்ரீஹி ஸமாஸம்’ (வ்ரீஹி - நெல்) என்னும் ஒரு தொகைகூட வடமொழி இலக்கணத்தில் உள்ளது; இது தமிழில் அன்மொழித் தொகை.

திருநெல்வேலி, நெல்லூர், நெற்கட்டும் செவ்வல், வயலூர் என்று நெல்லின் பெயரில் பல ஊர்களும் உள்ளன.

ஸ்ரீ ராமானுஜர் திருவரங்கம் பெரியகோயிலில் ஒவ்வொரு ஸந்நிதிக்கும் தனித்தனியான அரிசி வகைகளை, அமுது செய்விப்பதற்கு ஏற்றனவாக வரையறை செய்ததாக வரலாறு. அவ்வாறு கண்டருளப் பண்ணுவதற்கான (நிவேதனத்துக்குரிய) நெல்வகைகளைப் பிள்ளைலோகம் ஜீயர், ”ஸ்ரீ ராமாநுஜார்ய திவ்ய சரிதை” என்னும் நூலில் -

"அநந்தரம் இப்பால் சுற்றுக் கோயில்களுக்கு அமுதுபடி (அரிசி), பருப்பமுது, கறியமுது, நெய்யமுது, ஸம்பா வகைகளும், விடி வோறே விட்டபடிகளு மாராய்ந்து, திருக்கொட்டாரத்தருகே எழுந்தருளி அமுதுபடி பருப்பமுதுகள் அளக்கும் படியையும், அவலமுது இடிக்கும் படியையும், அவை பொரியமுதாகப் பொரிக்கும் படியையும் பராமர்சித்து, இப்பால் களஞ்சியங்களினருகே திருவரங்கனுக்குத் தகுதியாகத் திருவரங்கன் என்கிற நெல்லும், ஸ்ரீரங்கராஜர் போகத் தளிகைக்குத் தகுதியான ராஜாந்த நெல்லும், நம்பெருமாளுக்குத் தகுதியான சம்பா நெல்லும், என் திருமகள் சேர் மார்பனுக்குத் தகுதியான சீரார் செந்நெல்லும், சேஷசாயிக்குத் தகுதியான வரம்புற்ற கதிர்ச் செந்நெல்லான செஞ்சாலி நெல்லும், மற்றும் பகவத் போக்யமான பஹு வ்ரீஹி வர்க ஸமூஹங்கள் (பலவகைப் பட்டநெல் வகைகளும்) அதுக்குமேலே கோதூம, மாஷ, முத்கலாதிகளான (கோதுமை, உளுந்து, பயறு) இவை எல்லாம் அளந்து களஞ்சியங்களிலே சொரியும்படி நியமித்து, அப்படியே செய்கிற அவற்றின் ஆரவாரமும் கண்டு கேட்பதாய்க் கொண்டு........... என்று கூறியுள்ளார்.

ஓர் ஆலயத்தின் ஒழுகுதானே என்று இதை ஒதுக்கிவிட முடியாது; அரியதோர் ஆவணமாகவே கொள்ளலாம். காவிரிப் படுகையில் பலவகை நெல் ரகங்கள் விளைந்தன என்பதும், கோதுமை பத்தாம் நூற்றாண்டில் தமிழரின் உணவு முறையில் இடம் பெற்றது என்பதும் இதனால் நமக்குத் தெரிய வருகிறது.


பூஜாங் பள்ளத்தாக்கு அகழ்வாராய்ச்சி

  பூஜாங் பள்ளத்தாக்கு அகழ்வாராய்ச்சி

கட்டுரை உரையாடல் தொகு வரலாறு நகர்த்துக கவனி >>>

மரபு விக்கி தளத்திலிருந்து

தாவிச் செல்லவும்: வழிசெலுத்தல், தேடுக

மலேசிய நாட்டின் கெடா மாநிலத்தில் 20ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் நடைபெற்ற பல்வேறு அகழ்வாராய்ச்சி நடவடிக்கைகளின் பலனாக இந்திய நாட்டின் அதிலும் குறிப்பாக தமிழக தொடர்பு இந்த குறிப்பிட்ட இடத்தில் இருந்ததற்கான் சான்றுகள் பல கிடைத்திருக்கின்றன. அவ்வகையில் கிடைத்த சான்றுகளில் பூஜாங் பள்ளத்தாக்கு பகுதியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட பல ஆலயங்கள், மண்பாண்டங்கள் ஆலய வழிபாட்டு பொருட்கள் சுவாமி விக்ரகங்கள் போன்றவையும் அடங்கும்.

பூஜாங் நதிக்கு மேற்குப் பகுதியில் அமைந்துள்ள மெர்போக் நகரில் உள்ள சிறு கிராமமான கம்போங் பெண்டாங் டாலாம் (Kampung Bendang Dalam) பகுதியில் ஒரு ஆலயம் அகழ்வாராய்ச்சியின் போது கண்டெடுக்கப்பட்டது. இதன் பெயர் சண்டி பெண்டாங் டாலாம் என குறிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த ஆலயம் 1960ல் அகழ்வாய்வின் போது கண்டெடுக்கப்பட்டது. இந்த கண்டெடுப்பினைத் தொடர்ந்து மேலும் 1974, 1976, 1981ம் ஆண்டுகளில் இந்த ஆலயம் அமைந்துள்ள பகுதியைச் சுற்றிலும் பல பொருட்கள் மீட்கப்பட்டன.

இந்த ஆலயம் ஹிந்து ஆலய வடவமைப்பைக் கொண்டதாக உள்ளது. ஆலய மண்டபமும் ஆலய விமானப் பகுதியும் தெளிவாக மீட்கப்பட்டுள்ளன. இவற்றின் அளவு, முறையே 6.75 மீட்டர் x 6.25 மீட்டரும் 6.75 மீட்டர் x 6.2 மீட்டரும் ஆகும்.

இந்த ஆலயம் அமைந்துள்ள சுற்றுப் பகுதியில் சிவலிங்கம், யோனி, ஆலய சிற்பங்களின் சிதலமடைந்த கற்கள், சீன கல்பொருட்கள், போன்றவை கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன. அகழ்வாராய்ச்சி வல்லுனர்களின் கருத்துப்படி இந்த ஆலயம் கி.பி 12 லிருந்து கி.பி 13 வாக்கில் கட்டப்பட்டிருக்கலாம் என குறிப்பிடப்படுகின்றது.

பூஜாங் பள்ளத்தாக்கில் உள்ள சண்டி புக்கிட் பத்து பாஹாட் இந்த சுற்று வட்டாரத்தில் அகழ்வாராய்ச்சியின் போது கண்டெடுக்கபப்ட்ட ஆலயங்களிலேயே மிகப் பெரிய ஒரு ஆலயம். அகழ்வாராய்ச்சி நிபுணர் குவாரிட்ச் வேல் (Quaritch Wales) அவர்களால் இந்த சிதலமடைந்த ஆலயம் 1936-1937ல் கண்டெடுக்கப்பட்டது. இவருக்குப் பின்னர் ஆலாஸ்டார் லாம்ப் (Alastar Lamp) இந்த ஆய்வினை மேலும் தொடர்ந்து ஆலயத்தின் முழு பகுதியையும் வெளிக்கொண்டு வந்தார். இந்த சிதலமடந்த ஆலயத்தின் பகுதிகள் 1960ம் ஆண்டு சீரமைக்கப்பட்டு தற்போது உள்ள நிலையில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. --Ksubashini 19:31, 26 நவம்பர் 2009 (UTC)

பொருளடக்கம் [மறை]

1 சண்டி புக்கிட் பத்து பாஹாட்

2 சண்டி பெண்டியாட்

3 சண்டி பெங்காலான் பூஜாங்

4 குறிப்பு

[தொகு] சண்டி புக்கிட் பத்து பாஹாட்

இது ஒரு ஹிந்து சமைய சிவாலயம். இந்த ஆலயத்தின் ஆகம கட்டுமான அமைப்பு சிவாலயத்து விமானத்தையும் மண்டபத்தையும் தெளிவாக காட்டும் வகையில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆலயத்தின் விமானமும் மண்டபமும் சேர்ந்து மொத்தம் 27 மீட்டர் X 12 மீட்டர் X 2 மீட்டர் அளவில் கட்டப்பட்டுள்ளன.

இந்த ஆலயத்தின் முக்கிய பகுதிகளை வடிவமைக்கப் பயன்படுத்திய கருங்கற்கல் அருகாமையிலுள்ள மெர்போக் கெச்சில் நதிக்கரையோரமிருந்து எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இந்த ஆலயத்தின் மேற்கூறைகள் பணை ஓலைகலைக் கொண்டு அமைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று அகழ்வாராய்வுக் குறிப்புகள் குறிப்பிடுகின்றன.

இந்த ஆலயத்தின் சுற்றுப் புறத்தில் எட்டு மூடிய குழிகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இந்த குழிகள் ஒவ்வொன்றிலும் ஒன்பது ஓட்டைகள் அமைக்கப்ட்டு அதில் ஒவ்வொன்றிலும் வெண்கலக் குப்பிகளில் சாம்பல், தங்க, வெள்ளி பூச்சிலான தாமரை மலர்களின் வடிவங்கள், ஆமை வடிவம், அமர்ந்திருக்கும் வடிவத்திலான இறை வடிவங்களின் சிறு சிலைகள், முத்து மணிகள், விலையுயர்ந்த கற்கள் போன்றவை வைக்கப்பட்டிருந்தமை கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. இவை தற்போது அருகாமையிலுள்ள கண்காட்சி நிலையத்தில் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்த ஆலயத்தை முதலில் கண்டுபிடித்த தொல்லியல் ஆய்வு நிபுணர் குவாரிட்ச் வேல் இந்த ஆலயம் கி.பி 7லிருந்து கி.பி8ம் நூற்றாண்டு வாக்கில் கட்டப்பட்டிருக்கலாம் என்று குறிப்பிடுகின்றார். ளாஅனால் இவ்வாலம் கி.பி 12 அலல்து கி.பி 13ம் நூற்றாண்டில் கட்டபப்ட்டிருக்கலாம் என சில ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுவதும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டிய ஒன்று.

[தொகு] சண்டி பெண்டியாட்

சண்டி பெண்டியாட் எனப் பெயரிடப்பட்டிருக்கும் இந்த ஆலயம் பூஜாங் நதிக்கு கிழக்குப் பகுதியில் பெண்டியாட் கிராமத்தில் (Kampung Pendiat) கிடைக்கப்பெற்றது. 1940ம் ஆண்டில் குவாரிட்ச் வேல்ஸ் (Quaritch Wales) இந்த ஆலயத்தை தனது அகழ்வாய்வின் போது கண்டெடுத்தார். இது 11ம் நூற்றாண்டு வாக்கில் கட்டப்பட்ட ஒரு ஆலயமாக இருக்கும் என குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 1974ம் ஆண்டில் அகழ்வாராய்ச்சித் துறை இந்த ஆலயத்தை பெயர்த்தெடுத்து பூஜாங் பள்ளத்தாக்கு பகுதியில் உள்ள பிற ஆலயங்களோடு வைத்துள்ளது.

பெரும் கருங்கற்களால் கட்டப்பட்ட ஆலயம் இது. ஆலயத்தின் கீழ்ப்பகுதி ஹிந்து ஆலய அமைப்பின் பிரதானமான ஆலய விமானம், மண்டபம் ஆகியவற்றைக் கொண்டுள்ளது. பிற ஆலயங்களை விட இந்த ஆலயத்தில் விமானமும் மண்டபமும் தனித்தனியாக பிரித்து அமைக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்த ஆலயம் கண்டெடுக்கப்பட்ட சுற்றுப்புறத்தில் ஆயுதங்கள், விலையுயர்ந்த கற்கள், சீன கற்பாண்டங்கள், வெங்கலத்தில் செய்யப்பட்ட நிற்கும் வடிவிலான புத்தர் சிலை ஆகியவனவும் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன.

[தொகு] சண்டி பெங்காலான் பூஜாங்

சண்டி பெங்காலான் பூஜாங் என அழைக்கப்படும் இந்த ஆலயம் பெங்காலான் பூஜாங் கிராமத்தில் (Pengkalan Bujang) பூஜாங் நதிக்கரையின் கிழக்குப் பகுதியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. 1936ம் ஆண்டில் குவாரிட்ச் வேல்ஸ் (Quaritch Wales) இந்த ஆலயத்தை தனது அகழ்வாய்வின் போது கண்டெடுத்தார்.

1976-1977 இந்த ஆலயம் பெகர்த்தெடுக்கப்பட்டு பூஜாங் பள்ளத்தாக்கு அகழ்வாராய்ச்சி நிலையத்தில் வைக்கப்பட்டது.

இந்த ஆலயத்தில் இதுவரை கிடைத்திருக்கின்ற பகுதிகளில் கிழக்கு நோக்கி இருக்கும் 8 ஸ்தூபங்கள் உள்ளன. இந்த ஆலயம் செங்கற்களால் கட்டப்பட்டுள்ளது. அகழ்வாராய்ச்சி குறிப்புக்கள் இந்த ஆலய கட்டுமான வேலையில் மரங்களை பயன்படுத்தியுள்ளமையையும் குறிப்பிடுகின்றன. அதோடு படிக்கட்டு ஒன்றும் சேர்ந்தே உள்ளது. கோயிலின் நடுப்பகுதியில் ஒரு பெரிய அளவிலான துவாரம் ஒன்றும் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த ஆலயம் மற்றும் அதன் சுற்றுப் புறத்தில் மண்ணினால் செய்யபப்ட புத்தர் சிலைகள், விநாயகர் சிலைகள், வெண்கல சிலைகள், தங்க மோதிரங்கள், பல்லவர் கால எழுத்துக்கள், கண்ணாடி மணிகள் போன்றவை கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளன.

இந்த ஆலயம் புத்த ஆலயமாக இருக்கலாம் என நம்பப்படுகின்றது. இது கி.பி 11 - கி.பி 12 வாக்கில் கட்டப்பட்டிருக்கலாம் என அகழ்வாராய்ச்சிக் குறிப்புகள் உறுதி படுத்துகின்றன.

[தொகு] குறிப்பு

The original people of Sri Lanka

The original people of Sri Lanka

By: D. P. Agasthiyan

Article Tools

E-mail this article

Printer friendly version


[ - ] Text Size [ + ]

It is the lack of an unbiased and balanced approach to the ethnic problem in the past that has created racists and chauvinists on both side of the divide and brought the country to the present despicable and deplorable state.. This came about through a misguided and fanciful interpretation of the available historic data.

Secondly it should be noted that the study of history must be for history and knowledge sake. History should never be didactic, nor should it be falsified and made into tools of politics. Nothing will be gained by bringing history into politics , especially, history of the hoary past where nothing definite is known. Hitler's experience bears ample testimony to this fact. Nothing will be gained politically by arguing whether the chick or the egg came first. It will also not be practical or justifiable to settle one's problems on the basis of "who came first" It will be best if our problems are settled on the basis of natural selections and from definitely known traceable periods and facts.

Primarily it has to be accepted that no in-depth - comparative and analytical - study of Sri Lankan history has yet been undertaken by anyone. Such a study will reveal the, right and whole history and also that if at all there was an original people, all traces of such people had vanished atleast about two thousand fivehundred years ago as they were absorbed by the Tamils and Sinhalese and sections of whom were reabsorbed by the two main streams, a process that is going on even today. One will also find that the history of both the Tamils and Sinhalese are thoroughly mixed up and intertwined. Hence it is felt that if the right and whole history of Sri Lanka is to be known one must adopt a very strictly unbiased and balanced approach, especially in today's atmosphere , and look for external evidence also especially when the Tamils of both India and Sri Lanka had not left much permanent records of their activities. Further most of their records were destroyed by the inundations of the distant past, As against this it should also be noted that the Pali chronicles which deal with Sri Lanka conceal - intentionally or unintentionally - as much as they reveal - a fact accepted by all right thinking historians.

The available historical data are as follows:

The antiquity of the Sinhalese is taken up first.

(1) While it is a fact that the majority of the people of Sri Lanka today are Sinhalese, yet it has to be accepted that a very large number of them are descendants of South Indian Tamils who had come to the Island throughout the ages as peaceful migrants or South Indian warriors of Sinhalese pretenders to the Islands throne-or as warriors of Pandyan and Chola invaders who settled here and were Sinhalised during course of time. This never ending process of amalgamation which is going on even today should have originated from the earliest time, well before the coming of Vijaya. This is the only way to explain the presence of Tamil or Tamil derived words even in the Pali chronicles. Most of the ancient names of rivers mentioned in the Mahavamsa are Tamil words. e.g. Kadamba Nadi, Mahakandara Nadi, Gona Nadi, Gambira Nadi etc.,

(2) Prof. K. M. de Silva in his book " History of Sri Lanka" says that the Island was first populated by Aryans from the North West and North East of India. Yet he also readily admits that " we have at present no archaeological evidence with regard to the early Indo Aryan settlers. No sites have yet yielded data which could help us identify some of the other influences which had played upon the Island in the period from 650 B.C. In particular we have no archaeological finds that could be traced back to either the West or East coasts of North India" Infact, all that we have are finds that are traceable to a civilization congruous with - that of South India. The North Indian origin of the Sinhalese is based on myths, legends and traditions that crept in recently. But yet the Sinhalese call themselves Aryans.

(3) The Sinhalese language, because it contains a large percentage of Pali and Sanskrit derived words, introduced through the influence of Pali speaking missionaries and Buddhist chronicles is claimed to have originated from Pali and Sanskrit, without considering the fact that a very large percentage ,if not a majority of words are Tamil derived. A Sinhalese scholar- believed to be- Mudaliyar Gunaratne - in one of his research articles has said that if Pali was the father of the Sinhalese language then Tamil was its mother. He has also pointed out that in grammar the Sinhalese language is closer to Tamil than any other Aryan language. Further Prof. Silva also in his "History of Sri Lanka" accepts that there was considerable Tamil influence in the vocabulary, idioms and grammatical structure of the Sinhalese language. Prof. G. C. Mendis in his book "Our Heritage" has said that if we shared the Sinhalese language of all the borrowed words we would be left with the core language, and that the closeness of this core language to a North Indian language would enable us to trace the area from which the language and immigrants came and that our knowledge of languages prevented us from coming to any conclusions. The position remains the same today too. From this statement it is obvious that no one had considered the closeness of this core language to a South Indian Dravidian language.

(4) The term Sihala is found in the Mahavamsa only in its first few opening chapters, where it is said that the followers of Vijaya were called Sihala because his father killed his father - a lion - and hence was called Sihabahu. But Sihabahu's sister and queen, who played no part in the killing of her father, the lion, was called Sihasivali. Hence it has to be concluded that Sihabahu and Sihasivali were so called because they were the children of a lion - probably a bold and strong personality who lived in the jungles as an outlaw. Thus we find that the followers of Vijay were called Sihalas not because of the leader and founder but because of his father who banished them. This being a fanciful explanation one has to look for the origin of the term elsewhere.

The Mahavamsa does not mention the term Sihala or its derivations any further. Infact though the Mahavamsa says that when Mahinda introduced Buddhism in circa 250 B.C, he preached in the language of the Island. It does not say whether the language was Sinhala or Tamil. A liberal use of the term Sihala is found only in the Culavamsa which is said to have been composed in the 12th. C. A. D. Even the term Sihaladvipa is found only in the Culavamsa. We also find that both in the Mahavamsa and Culavamsa, it is the term Lanka which is almost always used to denote this Island. There are four or five occasions where the term Tambapanni - another pre-Vijayan term and a Pali corruption of the Tamil term Tamraparni - is also used. Tamraparni is the name of a region and a river in South India almost opposite Tambapanni of Sri Lanka, a village about 20 miles north of Puttalam. Due to the fact that Pali of that time did not have alphabets like "r", "v" etc. these alphabets in the term Tamraparni were replaced by consonants "b" and "n" respectively and thus the corruption Tambapanni. Thus it becomes obvious that the term Sihala and its derivatives gained currency only after the 5th/6th C.A.D and before the 12th C.A.D. It may also be noted that the excavations at Pomparipu near Tambapanni show some resemblance of a South Indian Megalithic culture.

(5) References to the Island of even the llth/12th C.A.D. in South Indian literature - a region with which the Island has had the closest and most frequent contacts, war or peace, show that the Island had been referred to as Eelam or Lanka, though there are references to "Sinhalese Kings". Yet in a Telugu copper plate of the 5th. C.A.D. the term Sinhaladvipa had been used.

(6) The undeveloped phraseology of the Sinhala language used in the cave inscriptions of the 3rd C.B.C. show the infantile stage of the Sinhala language of the period. This was at a time when the Tamil language was well developed. The Sinhala language should have evolved through the amalgamation of the original pre-Vijayan language of the Island which is believed by some was Elu, with Tamil and the language of a few Klingas - which is once again a Sanskritised Dravidian language - and later with a voluminous vocabulary of Pali - a Sanskritised Prakrit - and Sanskrit words through the influence of Buddhist chronicles and missionaries. Indications of a well developed Sinhala language are found only after the poems of the 4th/6th. C.A.D.

(7) Regarding the term Sihala and its derivatives it will be far more convincing if we consider that the term Sihala was derived from Eelam and not the other way round as some Sinhalese literati would like to have. i.e. Eelam - Sri Eelam - Si Eelam - Sihalam - Sihala and Sinhala Ceylon of the British was derived from Sihala. i.e. Sihala - to Zeilon of the Portuguese to Ceilon/Seilon of the Dutch and to Ceylon of the British. Sri Lanka is derived from Lanka the earliest name for the Island and a pre-Vijayan term.

(8) Unfortunately records of early travellers and traders do not shed much light on the subject. Regarding the antiquity of the Tamils.

(A) Some historians like P. I. Srinivasa Iyangar M. A. of South India says with substantial data in his book " Pre-Aryan Tamil Culture " that the Tamils were in South India by atleast 5000 BC.

(B) Dr. P. E. Peris (later Knigted) in one of his research articles in the Journal of the Ceylon Branch of the Royal Asiatic Society, has said that it stands to reason that the boat people of South India, while out boating in the Palk Strait would have sooner or later discovered and populated at least the North Western coasts of the Island. This would have been circa 3000 B.C. when boating is said to have originated in South East Asia as claimed by some researchers. There is evidence of boating by the people of Mohenda Jaro which was about 2500/3000 B.C.

(C) According to the Bible, ships of Solomon and Hiram had during 1000 B.C. traded in sandal wood, gems, pea cocks tortoise shells and apes. As sandal wood was available only in South India, the ships should have come to South India. Further teak wood from the same area was found in Ur of Chaldea.

(D) Tamil words for ivory,apes,pea-cocks, and aghil were almost without any change borrowed by the Hebrew language while Tamil words for rice, ginger and cinamon also without much change have been borrowed by the Greeks.

(E) Recent archaeological excavations have uncovered 9th C.B.C. settlement sites in Anuradhapura with evidence of writing, showing evidence of a civilization congruous with that of South India. This shows that Anuradhapura was inhabited by people with connections with South India before the coming of Vijaya. Further there are a number of pre-Vijayan settlements all over the Island. All excavated such sites show evidence of a pre-Vijayan civilization congruous with that of South India.

(F) Tholkapiam, the oldest extant Tamil work has been dated by Indian researchers at 9th C.B.C.

(G) The Ramayana of the 8th/9th C.B.C. mentions the Pandiyan kingdom as a very rich kingdom.

(H) During the 5th C.B.C. Vijaya married a Pandiyan princess whose retinue consisted of a thousand families of eighteen guilds. This shows that the Pandyans of South India of the 5th C.B.C. was a well developed and established state with division of labour even before the coming of Vijaya.

(I) Mahabharata of the 5th C.B.C. mentions the Cheras and Nagas. According to South Indian Tamil literature and Sri Lankan historical sources a Naga kingdom existed atleast from the 6th C.B.C. to the 3rd C.A.D in the North.

(J) Katyayana the Indian poet and grammarian of the 4th C.B.C. mentions the Cheras, Cholas and Pandyas.

(K) Onesicrates of the 4th C.B.C. mentions Taprobane, a Greek corruption of Tamraparni.

(L) Megasthenes of the 4th.C.B.C. mentions Taprobane and says that it was separated from India by a river.

(M) Asoka's inscriptions of the 3rd C.B.C. mentions Cheras, Cholas Pandyas and Tambapanni.

(N) Pliny and Periplus of the lst. C.A.D. say that the old name for the Island was Palaya Si Mondu (Old Sri Eela) Mandalam but that the ancients called it Taprobane.

(O) Some of the greatest Tamil works extant today were composed during the period 1st C.B.C to 1st C.A.D.

(P) A calm and unbiased analyses of the Vallipuram Gold Plate of the 2nd. C.A.D. will show that the North had its own king with very little contact with the Sinhalese and with its own independent sect of Buddhism without any attachment to Buddhist sects of Anuradhapura although a sovereign/vasal state arrangement could have existed.

Thus the above will show that:

(I) The Sinhalese race and language could have evolved circa 3rd C.B.C. through the interaction of Tamil Pali and sanskrit a process that is going on even today;

(II) The Tamil race and language with sea going capability, was certainly in existence before atleast l,OOO B.C.

(III) The Tamils would have settled in the Island ages before Vijaya and the Sinhalese appeared in the Island.

(IV) Nothing will be gained by bringing history into politics and politics into history. No useful purpose will be served by arguing whether the chick or the egg came first

(V) It will neither be practical nor advisable to solve our problems on the basis of "who came first" . It will be best if the problems are solved on the basis of natural selection and settlement from a definitely known date and data.